نمی دانم چرا این قدر خالی شده ام .نه حرفی برای گفتن دارم و نه احساسی برای بیان کردن . اما خلاصه بگویم که ١٠ سال گذشت . تولدت مبارک وبلاگ عزیزم :)

یه اصطلاح تو روانشناسی هست به اسم "anhedonia" به حالتی گفته میشه که چیزایی که قبلا شخص رو خوشحال میکرد، دیگه تاثیری تو حالش نداره. در رابطه با خیلی چیز ها من جمله ایام عید من دچار این حس شدم . 

+ به عنوان اخرین پست ، توی کامنتا ؛ یک یادگاری ، پیشنهاد ، انتقاد ، سوال و یا بقول مهران مدیری چیزی که بخوای بگی و من توی چند مورد قبلی نگفته باشم رو برام بفرستین :) 

می دانم که موسم بهارست و با طبیعت و حول حالنا همنوا باید بود و می دانم هفت سین چیدن و آتش نوروز برافروختن و دعای کنار سفره و دل و روی خرم داشتن را . خوب می دانم دل از تیرگی ها شستن ، لباس نو پوشیدن ، حلالیت طلبی و رو بوسی کردنها را، دیوان حافظ به دست گرفتن و فال نکوفرجام خواستن و درآمدن نوبهارست در آن کوش که خوشدل باشی ها را ؛ اما دلم گرفته است نه از آن دل گیری ها از آنی که همایون سرود دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من نمی دانم چرا؟! بغض غریبی می فشارد گلویم را و بسان گریه بچه یتیمی تنها، نفس را فرو می برد بی صدا. رمقی نیست که به رسم عادت پیام تکراری عرض تبریک دوستان و اقوام را باز کنم چه رسد به آن که منم پیامی تکراری فوروارد کنم نمی دانم چرا؟! دیر هنگامی است ذهن ملول من به کیبورد گوشی فرمان تایپ شور و اشتیاق و دلخوشی و امید را نمی دهد نمی دانم چرا؟! کاش می توانستم من هم در نمایش نامه یا مقلب القلوب نشان دهم که حال من خوب است ما همه خوبیم و سال نو را به دعای تغییر گره زنم اما حس اجرا ندارم نمی دانم چرا؟! گیرم سر و رویی صفا دادم و هفت سینی چیدم و حافظی را به دست گیرم اما این بار تورق حافظ فالی بهاری نیاورد کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد نمی دانم چرا هجوم پر تکرار خاطرات تلخ و ناگفته های بسیار، دولت ذهن را به تاراج برده است . در هر صفحه و کانال و استاتوس و پروفایلی همه تبریک در تبریک و شادباش گویان. کاش این دروغ بزرگ راست بود اما این همه حال خوش را من یکی باور نمی کنم نمی دانم چرا؟! حال غمین من نه برای گرانی و تورم و نه آینده و جوانان وطن و نه وعده های این و آن و نه برای دختران فرار از سمِ مدرسه . شاید من باز افسرده شده ام اما این افسردگی حادامه مطلب

هنوز در سفرم. خیال می کنم در آب های جهان، قایقی است و من مسافر قایق . هزارها سال است سرود زنده ی دریانوردهای کهن رابه گوش روزنه های فصول می خوانم و پیش می رانم. به راستی مرا سفر به کجا می برد؟* * سهراب سپهری + بااینکه از شهریور ١٤٠٠ که درگیر کرونا دلتا شدم و احساس میکنم زنده ماندم چیزی جز معجزه نبود ، اما مجددا بارها درگیر کرونا شدم و امشب هم حال مساعدی ندارم . اما بااین حال شنیدن صدای باران از پشت پنجره در این وقت شب برایم بسیار لذت بخش است .  ++ با هم بشنویم ادامه مطلب

اگر از من بپرسند که بهترین سال زندگیت چند سالگی بوده؟ میگم ٢٧ . نه به این معنی که ٢٧ سالگی شادی و خوشی بوده، اتفاقا دردهاش خیلی زیاد بود و حتی عمیق تر هم شده ؛ اما منو هوشیار کرد .  دلآرام ٢٨ ساله به هیچ وجه اون دلآرام ٢٧ سالگیش نبود ، به دید جدیدتری از زندگی رسید . و بیشتر پی به بی معنی بودن و بی ارزش بودن زندگی رسید . فهمید که زندگی صرفا طنزِ تلخِ بی رحمانه ای بیش نیست . که همیشه آنچه رو که به دنبالش بودی و هستی و انتظارش رو کشیدی ، در بدترین زمان ممکن به تو میده . اما بااین حال نباید از ٢٧ سالگی ام غمگین باشم ، چون رنجه که باعث هوشیاری میشه  . بااین حال از ٢٧،٨ سالگی ام ممنونم و به ٢٩ سالگی ام خوش امد میگم .  ادامه مطلب

غم، آدمیزاد را بی حرف می کند . غم باعث میشود که آدمی نداند دقیقاً از چه بنویسد و اصلا چرا بنویسد ؟  + حال و هوای غروبِ جمعه کلیک ++ ترکیبی از تابستان و پاییز شهرم کلیک پ.ن: فیلم مربوط به باران بهاری ، حیاط خانه :) و گویای اینکه از نظر روحی چقدر به باران نیاز دارم :) ادامه مطلب

16752 ساعت از زمانی که از ته دل خندیدم؛ گذشته :) کلیک شاعر میفرمایید که تو مثل هوای خوب بعد بارونی ؛ امروز آسمان را که دیدم عمق احساس خواننده را متوجه شدم :) کلیک * + بشنویم  * عکس بدون ادیت ، لوکیشن مثل همیشه پشت فرمان و معطل در ترافیک ^_^ ادامه مطلب

١- با این که من در این ساعت و در این لحظه دلم سخت گرفته از فضای این بیمارستان ولی با برفی که بارید، نوری در دل من تابیده شد. قلبم از این همه زیبایی مچاله شد. به وقت ٠٠:٣٠ بامداد یکشنبه ٢٥ دی ماه ١٤٠١  ٢- این جا همچنان برف می بارد . من در حال گوش دادن به این قطعه زیبا هستم . برف میبارد و از پشت پنجره به تماشای آن ایستادم. پرهای بالش خدا بر سرمان می ریزد. یک آن زمان و مکان را گم کردم و گمان بردم سال ۸۶ است. برف چنان می آید که مدرسه برای یک هفته تعطیل می شود و هر شب، من با خیال راحت به خواب می روم. به وقت نخوابیدن و کلافگی ٠٣:٥٨ بامداد  ٣-  میشود هر وقت برف بارید ؛ فقط یاد من بیفتی ؟! بشنویم به وقت ٠٥:٣٤    ٤- بلاخره صبح شد .از شب گذشته برف می بارد. شهر یک دست سفید شده و در سکوتی آرامش بخش فرو رفته. کلیک در چهار پنج سال اخیر همچین برفی را به یاد ندارم. انگار سال ۸۶ باشد. یا قبل تر ۸۳، که حتّی بر خورشید هم برف نشست. به راستی که قدر دانه به دانه ی برف را آدمیزاد وقتی می فهمد که شهر زیبا و کوهستانی اش را خشک و رودخانه هایش را خالی می بیند .    پ.ن: مطالب بالا ثبت موقت شده بود . فرصت تکمیل را تا به امروز بدست نیاوردم . باید احوالاتم را ثبت کنم تا یادم نرود . این روزها همه چیز تاکید میکنم همه چیز فراموش شده و فراموش میشود . باید بنویسم.  ادامه مطلب

شاید حق با ملاصدراست که بهشت و جهنم را ظهور و تجسم قوهی خیالیه و از جنس خواب و رویا میداند. فکر کن آدم بعد از مرگ الی الابد توی رویاهای شیرین باشد، محشر است. و صد البته الی الابد کابوس دیدن هم فلاکتی است برای خودش.
 

* امشب دعا کنیم برای کابوس ها 

یکی از تفریحات و لذت های زندگی من تنهایی به بالاترین نقطه ی شهر رفتن  کلیک و ساعت ها در سکوت خیره به شهر شدن است . گاه آنقدر محو داستان هر یک از چراغ های روشن خانه های این شهر میشوم  کلیک که دیگر زمان از دستم خارج میشود . اما همین لحظات برای من بسیار زیبا و دلنشین هست . به طوری که اصلا علاقه ای به جایگزین کردن این تفریح با سایر تفریحات معمول را ندارم . چرا که روز به روز دیدگاه عمیق تری از زندگی را به من هدیه میدهد . بهتر میفهمم که چقدر با وجود این همه بزرگی و عظمت جهان ، ما انسان ها هیچیم و دنیا چقدر عبث و باطل است . درباب همین مطلب و پیرامون عبث بودن وجود ؛ شوپنهاور اشاراتی دارد که صحنه های زندگی همچون تصاویر منقوش برسنگ های سخت و ناهموارند. از نگاه نزدیک اثری برما نمیگذارند و چیز زیبایی در آنها یافت نمیشود مگر آنکه قدری دورتر بایستیم . در واقع دست یافتن به آنچه مدتها در آرزویش بسر برده ایم ؛ فقط کشف این حقیقت است که آن چیز چه مایه پوچ و توخالی بوده ! گاهی ماچنان زندگی میکنیم که گویی درانتظار چیزی بهتر هستیم حال آنکه اغلب  آرزو میکنیم که ای کاش گذشته بازگردد و برآن حسرت میخوریم. ما به زمان بسان چیزی نظرمیکنیم که باید درگذرد و دراین رهگذر مارا به اهداف و خواسته هایمان برساند . اکثر مردم هنگامیکه به پایان کار میرسند و نظری بر گذشته می افکنند در می یابند که سرتاسر زندگی را چون چیزی گذرازیسته اند و باحیرت مشاهده میکنند که آنچه بی اعتنا از کنارش گذشته اند و لذتی از آن نبرده اند ، همان زندگی شان بوده یعنی همان چیزی که بخاطرش زندگی کرده اند .آه، چه مخلوادامه مطلب

انسان نمیتواند طولانی مدت با احساس پوچی سرکند ، اگر به سوی چیزی رشد نکند ؛ کاملا راکد و منفعل نمی ماند ، بلکه استعداد های فروخورده اش به ناخوشی ، ناامیدی و در نهایت فعالیت های ویرانگر تبدیل میشود . احساس پوچی یا خلاء معمولا ازافراد ناامید سرچشمه میگیرد . که از انجام هرکار موثر در زندگی خود یا دنیایی که در آن زندگی می کنند ، ناتوانند . خلاء درونی حاصل انباشتگی دراز مدت این عقیده ی خاص فرد درباره ی خود است که قادر نیست به عنوان یک موجود هستی مند زندگی خود را اداره کند . یا نگرش دیگران را نسبت به خود تغییر دهد . یا تاثیر مفیدی بر دنیای اطرافش بگذارد. یا به خواسته های خود جامعه عمل بپوشاند . در نتیجه گرفتار همان حس پوچی و ناامیدی میشود که بسیاری از مردم روزگار ما دچار شده اند . و از انجایی که خواست و احساس اش تغییر مهمی را ایجاد نمیکند ؛ خیلی زود خواستن و احساس کردن را کنار می گذارد . از سوی دیگر بی احساسی و فقدان عاطفه دفاع هایی هستند در برابر اضطراب !!! وقتی که کسی مدام خود را با خطری مواجه میبیند که قادر نیست بر آن غلبه کند ، آخرین دفاعش این است که حتی از حس کردن آن خطرات و سختی های پیش رو هم پرهیز کند  و راحت تر بگویم جا بزند . ما انسان ها ناامید اگر نبودیم ، زندگی شادتری داشتیم . معجزه های بیشتری را جذب میکردیم . و چقدر من این موضوع را به چشم خود دیده ام . قدم های بهتری را برمیداشتیم و حالمان بهتر میشد . ما انسان ها گویا عادت کرده ایم که خیلی زود از همه چیز ناامید شویم و هیچ تلاشی برای خواسته های خود انجام ندهیم . شاید چون امیدوار بودن انرژی و زحمت بیشتری را میطلبد ، چون برداشتن مانع ها و باز کردن مسیر سخت تر از نشستن پشت مانع و غر زدن است . چون ادامه دادن و ادامه مطلب

کلمه ها موجودات زنده اند.حس دارند.شخصیت دارند.دوست ندارند هر جایی و پیش هر کلمه ای بنشینند.کلمههاهمسفرآدم هایند.همسفران حساس ناگزیر از همراهی.اما از یک جا به بعد جاده ها، منحصر به آدم ها می شوند. از یادامه مطلب